Chirurgiczne historie

Autorytety, ciekawostki i najważniejsze wydarzenia, które zmieniły lub aktualnie zmieniają bieg historii chirurgii. Na naszym blogu znajdziesz wszystko co powinieneś wiedzieć, zanim wykonasz pierwsze cięcie i popełnisz pierwszy szew na żywym organizmie. Bądź na bieżąco z treściami, które dla Ciebie przygotowujemy - już niedługo kolejne materiały.

Harvey Cushing

Pisarz, mówca, neurochirurg

Dla Harveya Cushinga wybór kierunku kształcenia był naturalny, pochodził bowiem z rodziny lekarzy od trzech pokoleń. Jego dorobek naukowy jest jednym z największych w historii chirurgii, a pierwszych odkryć dokonał już w czasie studiów na Uniwersytecie Harvarda. Szybko wybrał ścieżkę kariery i poświęcił się zgłębianiu neurochirurgii.

Edukacja.

Najmłodszy z dziesiątki rodzeństwa najpierw uczył się w szkole technicznej, a następnie solidne wykształcenie medyczne zdobywał na Yale i Harwardzie. Tam nie tylko ślęczał nad podręcznikami, ale także wiele czasu poświęcił na sport, zwłaszcza baseball i tenis.

W tym czasie studenci ucząc się od swoich mistrzów mieli za zadanie zapewnić odpowiednią anestezję pacjentom. Już na samym początku stażu Harvey stracił jedną ze znieczulanych osób. Zdał sobie wtedy sprawę z tego, że zgonowi można było zapobiec prowadząc czytelny rejestr działań personelu i parametrów pacjentów. Karta, którą przygotował z kolegą Amorym Codmanem niewiele różni się od tej, której anestezjolodzy używają do dzisiaj.

Po uzyskaniu dyplomu, na którego odebraniu się nie pojawił decydując się na pozostanie przy pacjentach odbył czteroletni staż w szpitalu klinicznym Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa (w Baltimore) pod kierunkiem Williama Halsteda, wybitnego chirurga, o którym już pisaliśmy. Mimo iż to Halsted miał nadzorować ten etap edukacji, Cushing wyjątkowo cenił Williama Oslera i to jego uważał za właściwego mentora.W Massachusetts General Hospital Harvey skupił się na wdrażaniu najnowocześniejszej ówcześnie technologii jaką było promienie rentgenowskie. Nabyte umiejętności wykorzystał w czasie praktykowania w Baltimore, dzięki czemu zyskał uznanie samego Halsteda. Pod opieką dwóch mistrzów miał okazję szkolić się i rozwijać, także intelektualnie i literacko.

Poza wykonywaniem swoich standardowych obowiązków Cushing angażował się w projekty naukowe. Między innymi pomagał Halstedowi w jego eksperymentach ze znieczuleniem miejscowym za pomocą kokainy co skończyło się masowym uzależnieniem się lekarzy testujących iniekcje na sobie od narkotyku. Dodatkowo wiele godzin spędził nad poznawaniem duru brzusznego, a w konsekwencji opracował sposób leczenia perforacji przełyku powstałej w skutek postępu tyfusu. Te prace skłoniły go do szerszego pochylenia się nad mikrobiologią i sposobami wyjaławiania przewodu pokarmowego. Obserwacje skłoniły go do uznania iż głodzenie może spowodować usunięcie bakterii z żołądka i jelita cienkiego czyniąc operacje wymagające przerwania ciągłości przewodu pokarmowego bezpieczniejszymi.

Europa.

Pod wpływem Oslera wyruszył w podróż po Europie, gdzie miał możliwość współpracowania z Horsleyem, Hartmannem, Roux, Kocherem i innymi wybitnymi chirurgami, spośród których wielu skupiało swoje działania na mózgu. Z Theodorem Kocherem odkrył zależność między ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, a ciśnieniem tętniczym krwi, opisując odruch znany dziś odruchem Cushinga. Badał wpływ jonów wapnia i potasu na mięśnie. Wyniki tych badań doprowadziły do wyprodukowania soli fizjologicznej, płynu chyba najczęściej stosowanego w leczeniu zarówno szpitalnym jak i ambulatoryjnym. Podróż po Europie zakończył we Włoszech, gdzie zetknął się z urządzeniem Riva-Rocci – sfingomanometrem. Zafascynowany użytecznością niewielkiego sprzętu zabrał do Stanów, gdzie został szeroko rozpowszechniony nie tylko wśród chirurgów.

Po powrocie do ojczyzny wrócił do Baltimore, tym razem w roli nauczyciela. Stworzył specjalne laboratorium dla studentów, w którym mieli możliwość praktycznej nauki i zapoznania się z najnowocześniejszymi technikami operacyjnymi.

Neurochirurgia.

Mając duże doświadczenie już w czasie wizytacji w Europie został włączony do zespołu Sherringtona badającego korę mózgu. Już wtedy jego zainteresowanie neurochirurgią było ogromne, a po powrocie do Stanów tylko wzrosło. W 1905 roku przeprowadził dekompresję u 14-letniej dziewczynki uskarżającej się na zaburzenia widzenia i bóle głowy. Lekarzowi rzuciła się w oczy jej otyłość (w owych czasach mniej powszechna) oraz niedojrzałość płciowa. W trakcie pośmiertnej sekcji odkryto, że miała wyjątkowo dużą torbiel przysadki. Odkrycie go zaskoczyło i od tego czasu szczególnie interesował się guzami przysadki, wykonując i skrupulatnie opisując ponad dwa tysiące zabiegów usunięcia guzów mózgu. Sam wiele ze skomplikowanych operacji wykonywał jako pierwszy w USA. Chociaż wprowadzał innowacyjne metody operacyjne umożliwiające hamowanie krwawień z drobnych naczyń mózgowych czy zszywanie nerwów, w tym nerwu trójdzielnego, dużo uwagi poświęcał gospodarce hormonalnej. Interdyscyplinarne podejście zaowocowało opisaniem między innymi zespołu Cushinga, jednej z częstszych dolegliwości endokrynologicznych. Harvey spędzał długie godziny ćwicząc zdolności manualne. Mózg jest wyjątkową tkanką, której operowanie wymaga sporej precyzji, a jak można się domyślać, nie miał możliwości ćwiczyć na specjalnych padach w domu, tak jak mogą to robić studenci dzisiaj.

Chociaż nie istnieje technika chirurgiczna nazwana od jego nazwiska nie ulega wątpliwości, że Harvey Cushing był wybitną postacią i pionierem neurochirurgii. To on kładł skalpel tam, gdzie inni się bali, usuwał guzy uznawane za nieoperacyjne, leczył z akromegalii nabierając takiej wprawy, że śmiertelność w trakcie przeprowadzanych przez niego operacji mózgu spadła z 90% na 8%.

Wojna.

Życie Cushinga przypadło na trudne czasy pierwszej wojny światowej. Krótko po zaanagażowaniu się Stanów Zjednoczonych Ameryki w konflikt chirurg został zwerbowany na stanowisko majora i dowodził szpitalem polowym we Francji. Nawet w tak trudnych warunkach nie umarła w nim nutka badacza. Eksperymentował z polem elektromagnetycznym, by usunąć z tkanki mózgowej metalowe opiłki. Nieszczęśliwie w czasie konfliktu poważnie zraniono syna Wiliama Oslera, nad którym opiekę przejął Harvey.

Dokumentacja.

Nie ulega wątpliwości, że dorobek wielkich chirurgów takich jak Cushing zachował się dzięki ich skrupulatnym notatkom. Harvey dodatkowo fotografował pacjentów na różnych etapach choroby, a następnie swoje obserwacje wraz z dokumentacją fotograficzną publikował dla swoich studentów.

Życie prywatne – jaki ojciec taki syn.

Powielając scenariusz z własnego dzieciństwa Cushing długie godziny spędzał przy łóżkach pacjentów, a wieczorami oddawał się swojej pasji – literaturze. Mimo iż się ożenił i posiadał dzieci, nie poświęcał im zbyt wiele czasu oraz uwagi. Chociaż dzięki staraniom żony stworzyli ciepły i chętnie odwiedzany dom, Harvey zbyt późno zdążył poznawać swoich synów, zwłaszcza, że jeden z nich zginął w wieku studenckim w wypadku.

Pisarz i mówca.

W czasie wykładów porywał publiczność, podczas zajęć na uczelni wychowywał godnych następców. Co ciekawe, Cushing równie dobrze co skalpelem władał i piórem. Za napisanie biografii swojego mentora Williama Oslera otrzymał w 1925 roku nagrodę Pulitzera!

Grafiki: http://i.pinimg.com/originals/c3/98/58/c398581b7c90b963e5e8fec3a0547909.jpg // http://thejns.org/view/journals/j-neurosurg/15/6/full-jns_1958_15_6_0587.fig010.jpg // https://www.bloglino.com/wp-content/uploads/2011/11/b931e11e30836a3e9cff11b21c262141.jpg?w=640

-29 ZŁ
129 zł 100 zł

Jeszcze nie wszyscy wrócili z wakacji.

Wciąż kompletujemy nowe zestawy. Wysyłka nowych zamówień po 30.10.

Zamów w niższej cenie

Twój koszyk jest pusty.

Wróć do sklepu